Hakkımda

Fotoğrafım
Fotoğraf çekmek dışında bir şey yapmaz ki ne zaman fotoğrafın dışındaki dünyaya burnunu soksa bir kaç kesikle çıkar.

10 Şub 2014

Korku.

   Sevginin içinde dura dura paslanıp kocaman bir boşluğa dönüştüğünü hissettiğin bir an var. Belki boşluk demek için erken, belki de boşluk değil bunun tanımı ama her neyse o sevginin dönüştüğü his hiçte iç açıcı değil.  Bir şey var şuramda haykırmadan anlatamam. Bir yanım 'yangın var' diye  kaçmak istiyor. Daha pervasız tarafımsa ne kadar alev almadan ona yaklaşacağımı görmek için ölüyordu.
   O gece bir korku yerleşti içime. Sanki o gecenin sabahı gelip çattığında son olacaktı her şey. Son kez konuşacak, son kez gülecek ve belkide son kez sarılacaktık. Kafamı kurcalıyordu bir ton şey. Çünkü benim ona hissettiğim aşktı. Onun ise bana karşı hissiz bir kalp taşıdığını biliyordum. Aşk girdiği zaman kalbine öyle büyük bir dünya oluyor ki içinde, o dünyada ya yaşıyorsun ya ölüyorsun. Platonik sevmek zordur, her halini hareketini üzerine alınmak istersin. Ama o hareketler başkasına aittir, kalbi de dahil.
   Kokusunu hissediyordum yüreğimde. Bir süre öylece izledim. Nefes alışlarını, kalp atışlarını, tenini, saçlarını.  Karanlık bir odanın içerisinde gözlerimin seçebildiği kadar izledim. Usulca fısıldadım kulağına, öyle sessizdi ki fısıldayışım belkide içimden haykırdım milyon kere, 'seni seviyorum' diye. Kalbim durmuş gibiydi. Birkaç saat öncesinde atışlarıyla beni delip geçen kalbim durmuştu. Sakinleşmişti, uslanmıştı. Gecenin bir yarısı göğsümde bir ağacın kök saldığını hissettim. Başka bir dünya gördüm onun yanında. Onu asla kelimelere dökemeyeceğim bir hisle daha baktım ona. İşte bu harika bir şeydi.
   Yatağın kapı tarafına geçtim ve s
arıldım. Öyle sıkı sarıldım ki, ellerini tuttum. Kapı kenarı benim olsa da bırakıp gitmezdim çünkü onu. Pencere önünü verdim ona. Ve her gece onunla uyuyup, her sabah onunla uyanmak istedim. 'Bir daha bu elleri bırakmak istemiyorum' dercesine sıktım.
   Gece hafiften aydınlığa dönüyordu, şafak saatleriydi. O korku içime tekrar yerleşti. Sanki bu gece sondu. Oysa daha ilkti, devamı gelecek diye temenni etmiştim. Neden bilmiyorum ama bu korkuyla yüzleşmek istemiyordum, kaçıyordum. Bir sağa döndüm bir sola. Sanki mutluluk sadece burada bu anda kalacakmış gibi. Sanki bir daha birine böyle güvenle huzurla sarılamayacakmışım gibi. Bunları düşündükçe daha da sıkı sarıldım ona. Uyumuşum..
   Ve gün doğdu, tüm korkularım gerçek oldu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder