Hakkımda

Fotoğrafım
Fotoğraf çekmek dışında bir şey yapmaz ki ne zaman fotoğrafın dışındaki dünyaya burnunu soksa bir kaç kesikle çıkar.

4 Eyl 2011

Bu da Böyle Yarım Kalsın


   O benim objektifime gülümsemişti ve ben en güzel fotoğrafımı çekmiştim. Zaten o zamandan sonra fotoğraf çekmiyorum. Yapamadım. Sanki o düğmeye basınca bütün dünya ve hayat duracakmış gibi geldi. Her şey donacakmış gibi! Oysa ben zamanı durdurmak veya dondurmak değil, zamanı yaşatmak istiyordum fotoğraflarda.. İstemedim hayal ettiklerimin gerçek olmadığını görmeyi. Çünkü ondan sonra yaşadıklarımın kqydedilmesi ya da hatırlanması fikri beni iğrendiriyordu..
   Artık kendime inanıyor olmuştum. İçimde ağlayan, gülen kadınlara. Eskisi kadar da iyi fotoğraf çekemiyordum. Anlatmak istediklerimi tek bir düşünceye paylaştırıp insanların kafasını karıştırıyordum. Hayatının tümü fotoğraf olmuş bir insanın bu sözleri söylemesi kadar boş cümleler yoktur belki şu . Şimdiye kadar hiç karşılaşmadığım bir durumla karşı karşıyayım.dakikalarda. Aslında açıklaması basit gibi geliyor 'Aşığım ve fotoğraf çekmeyi unutuyorum'. 
   Aylardır aynı adamı satırlarda yaşatıyor olmanın ağırlı beliriyor iyiden iyiye. Bilse diyorum bu denli yazdığımı, bilse bu denli ona yazdığımı. Ama olmuyor. Ne biliyor nede okuyor. Hem artık fotoğraflarda yok oldu. Artık fotoğraflarım arasında adı geçmiyor. Ve sen göğüs kafesimi patlatacak olan adam, şimdilerde göğüs kafesimi parçalıyorsun. Canım acıyor, hissetmiyor olması garip..




                                                                                             Okyanus Topaloğlu - Fotoğraf  Hikayeleri 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder