Hakkımda

Fotoğrafım
Fotoğraf çekmek dışında bir şey yapmaz ki ne zaman fotoğrafın dışındaki dünyaya burnunu soksa bir kaç kesikle çıkar.

4 Tem 2011

Ruhumu kaybedince kendimi sende buluyorum.

   Ruhum çalkalanıyor, duygularım birbirine çarpıyor. Bazen adım dışında tam anlamıyla bir okyanus oluyorum. İçimde derinlerde batmış yüzlerce gemi, binlerce ceset bir o kadar benimle nefes alan milyonlarca canlı. Tonlarca yük taşımak, batırmak ve yaşatmak. 
    Yaşamak değildi de bu; sanki yaşıyor gibi olmaktı. Öyle göstermek, öyle sanmaktı. İlk başlarda kalemi elime iğrenerek aldım. Yazamadım, yazıp yazıp sildim. Yazdıklarıma bir anlam yüklemeye çalıştım, bundan dolayı her yerde ve her şeyde bir anlam aramaya başladım. Daha sonraları yazdığım her satırda hafiflediğimi hissettim. Kafamın içinde ki düşünce zincirleri, beynimden ve ruhumdan akan bir kan, bir ter gibi oldu.
    İçtim yazdım, ağladım yazdım, yalnız kaldım yazdım. Bir adama aşık olup ona bile yazdım. Kelimelerin kifayetsiz kaldığını bile gördüm. Cümle cümle vurdum onu. Her harfe astım. Daha sonraları yazamaz oldum, belki de yazmaz. Sonra yazmadım, karaladım. En sonunda da, sildiğim her yerde izi kaldı.
   Şimdi yeniden yazıyorum. Yeniden kullanıyorum her harfi, dayanılmayacak kadar ağır olanları seçerek. Hayat ne kadar da yara ve bereler ile dolu değil mi? Oysa bize hep bir hayli ilginç olacakmış gibi gelmişti.. 


 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder